(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 27)
ข้าไม่เคยชุบเลี้ยงบริวารไว้
บ้านข้ามีเพียงข้ากับอวี้หลาง
มือสังหารที่ไหนกัน
มือสังหารที่ท่านคอยชักใย
คือเถี่ยจ้านอย่างไรล่ะ
(ป้ายไว้อาลัยเถี่ยจ้าน)
เถี่ยจ้านหรือ
- นี่มัน... - สิบคนโฉดหรือ
- เป็นไปได้อย่างไร - เถี่ยจ้านเนี่ยนะ
เถี่ยจ้านน่ะหรือ
- เป็นไปได้อย่างไร - เถี่ยจ้านจริงๆ หรือ
ใช่แน่หรือ
เจ้าหมายถึงบิดาของเถี่ยซินหลาน ราชสีห์คลั่ง เถี่ยจ้านหรือ
ถูกแล้ว เขานั่นแหละ
ทุกคนในยุทธภพรู้ว่า
ราชสีห์คลั่ง เถี่ยจ้าน หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน
จะมาเป็นมือสังหารของจอมยุทธ์เจียง ได้อย่างไร
ข้าเองก็สับสนไม่น้อย
เหตุใดจู่ๆ ชายที่แข็งแรง และเปี่ยมวรยุทธ์ถึงหายตัวไปได้
แต่มารู้เข้าทีหลัง ว่าเจียงเปี๋ยเฮ่อคุมตัวเขาไว้
เจียงเปี๋ยเฮ่อเป็นคนควบคุมเถี่ยจ้าน
และสั่งให้เขาสังหารทุกคนในชวงชือ
- เรื่องนี้... - เป็นความจริงหรือ
- นั่นน่ะสิ - นั่นสิ
- สังหารหมู่เนี่ยนะ - อย่างจอมยุทธ์เจียงหรือจะทำ
- เป็นไปไม่ได้ - จอมยุทธ์เจียงจะทำได้อย่างไร
- ไม่ใช่ฝีมือเขาหรอก - เจ้าเชื่อเรื่องนี้ไหม
- ให้ตายก็ไม่เชื่อ - เขาไม่ทำหรอก
ทุกท่าน
ใครๆ ก็รู้กันทั่ว
ว่าเจียงเสี่ยวหยูมาจากหุบเขาคนโฉด
เขาเป็นศิษย์ของสิบคนโฉด
"อยู่กับคนพิการ ไม่ช้าก็พิการไปด้วย"
ทักษะการพูดปดเพื่อโน้มน้าว และยุแยงให้ผู้อื่นแตกคอกันของเขา
เหนือกว่าอาจารย์ของเขาเสียอีก
ไม่นานมานี้
เขาใส่ร้ายข้า หาว่าข้าลักพาตัวมู่หรงจิ่ว
โชคดีที่คุณชายฮวา และยอดฝีมือที่ยึดมั่นในความยุติธรรม
ช่วยสะสางความเข้าใจผิดไปได้
วันนี้
เขาคิดจะใช้ลูกไม้เดิมๆ อีก
ทุกท่าน คิดว่าสิ่งที่เขาพูด เชื่อถือได้หรือ
เจ้าหมอนี่ไว้ใจไม่ได้
- เชื่อก็บ้าแล้ว - หลอกลวงจริงๆ
- มันไม่น่าไว้ใจสักนิด - ใช่
อย่างมันเชื่อถือไม่ได้
เจียงเสี่ยวหยู เจ้ากระทำชั่วมามาก
แล้วยังจะทำให้จอมยุทธ์เจียง แปดเปื้อนไปด้วย
ข้าจะไม่ปรานีเจ้าแล้ว
คุณชายฮวา เจ้าจะทำอะไร
ข้าว่าหากเจียงเสี่ยวหยู ไม่มีหลักฐานแน่นหนาจริง
เขาก็คงไม่กล้า พูดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้
เราลองฟังเขาให้จบ แล้วค่อยตัดสินดีกว่าไหม
เจียงเสี่ยวหยู
เจ้าบอกว่าจอมยุทธ์เจียง เป็นผู้บงการใส่ความเถี่ยอู๋ชวง
เจ้ามีหลักฐานหรือไม่
เรื่องหลักฐานน่ะนะ
คงต้องถามเถี่ยจ้านเอาเอง
(ป้ายไว้อาลัยเถี่ยจ้าน)
จะถามอย่างไร
- ใช้วิธีไหน - พูดอะไรของเขา
เจ้ารู้ว่าราชสีห์คลั่งตายไปแล้ว
ถึงได้พยายามใส่ความพ่อข้า
ข้าว่ากลับกันมากกว่านะ
เจ้าสองคนรู้ว่า ราชสีห์คลั่งตายไปแล้ว
คนตายพูดไม่ได้
เพราะเหตุนี้ เจ้าถึงกล้าบิดเบือนความจริง
เจียงเสี่ยวหยู
เจ้าไม่มีหลักฐาน เหตุใดถึงยังรังควานเราไม่เลิก
ข้านี่ไงหลักฐาน
นั่นใครน่ะ
เขา...
- เขาตายแล้วไม่ใช่หรือ - อะไรกัน
- ไม่ใช่ว่าตายแล้วหรือ - เขาจริงๆ ด้วย
- นั่นผีหรือ - คุณพระคุณเจ้า
ท่านพ่อ ค่อยๆ เดินเจ้าค่ะ
นี่มัน...
ราชสีห์คลั่ง เถี่ยจ้านนี่
เถี่ยจ้าน เจ้า...
ตายแล้ว
ใช่ไหมล่ะ
- เขายังไม่ตายจริงๆ - จริงด้วย
หากข้ายังไม่ได้ เผยธาตุแท้ของเจียงเปี๋ยเฮ่อ
ข้าจะตายตาหลับได้อย่างไร
เจียงเปี๋ยเฮ่อ
เจ้าให้ลูกชายใส่ยาพิษในยาของข้า
คงคิดสินะว่าจบชีวิตข้าได้แล้ว
ก่อนเจียงอวี้หลางใส่ยาพิษลงไป
ท่านเถี่ยรู้สึกตัวขึ้นมา
เจียงอวี้หลางคิดว่า ข้าไม่รู้แผนการของเขา
ข้าจึงเล่นไปตามน้ำ ให้พวกเขาคิดว่าเถี่ยจ้านตายแล้ว
จากนั้นข้าก็พาท่านเถี่ย ไปพักฟื้นในที่ปลอดภัย
คุณชายฮวา เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ
หากข้าเชื่อท่าน
ท่านเถี่ยก็คงตาย อยู่ในบ้านตระกูลต้วนไปแล้ว
ท่านเถี่ยจ้าน
โปรดเล่าสิ่งที่เจียงเปี๋ยเฮ่อทำ ให้ทุกคนฟังด้วย
ห้าปีก่อน ข้าฝึกวิชาพิศวงไร้นามจนสำเร็จ
ขณะกลับบ้าน
ข้าบังเอิญพบเจียงเปี๋ยเฮ่อ ที่บาดเจ็บหนักและถูกศัตรูไล่ล่า
เมื่อได้เห็นว่า เขาเป็นสุภาพบุรุษตัวจริง
ข้าก็เชื่อใจเขา
แต่เจียงเปี๋ยเฮ่อ ตอบแทนน้ำใจข้าด้วยการหักหลัง
เขาควบคุมข้าด้วยเข็มพิษ 18 เล่ม
และบังคับให้ข้าเขียนคัมภีร์ลับ ของวิชาพิศวงไร้นาม
ตั้งแต่นั้นมา ข้าต้องใช้ชีวิตในความมืด
ด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง
คืนที่พายุฝนกระหน่ำ
เขาใช้กระดิ่งซานชิงสั่งให้ข้า
สังหารคน 39 คน แห่งกองอารักขาติดอาวุธชวงชือ
ต่อมาเขาก็สั่งให้ข้า
ไปฆ่าฮวาอู๋ชเวและลูกสาวแท้ๆ ของข้า
ใช่แล้ว
ข้านี่แหละฆาตกรคลุ้มคลั่ง ที่สังหารหมู่กองอารักขาชวงชือ
ห้าปีมานี้
ข้าสังหารผู้คน และปล้นเกวียนสินค้าไป 21 ครั้ง
แต่นั่นเพราะข้าถูกเจียงเปี๋ยเฮ่อ ควบคุมและหลอกใช้
เขาผู้นี้อยู่เบื้องหลัง การตายของคนกว่าร้อยคน
แล้วยังมีหน้ามาอวดอ้าง ว่าตนมีคุณธรรมสูงส่ง
จอมยุทธ์แห่งเจียงหนาน หัวหน้าแนวร่วมยุทธภพหรือ
- เจ้ามันโจรชั่วตลบตะแลง - มือถือสากปากถือศีล
สมควรตายนัก
ท่านพ่อ เป็นอะไรไหม
ท่านเถี่ยบาดเจ็บหนัก
เขายังไม่หายดี ไม่ควรทำให้หงุดหงิดใจ
พาเขาไปพักก่อน
ท่านพ่อ ไปกันเถอะ
หลีกให้เขาหน่อย
จอมยุทธ์เจียง
ท่านมีอะไรแก้ต่าง คำให้การของเถี่ยจ้านหรือไม่
ว่าอย่างไร
จอมยุทธ์เจียง ไม่มีอะไรจะพูดหรือ
ข้าขอแนะนำให้จอมยุทธ์เจียง สารภาพและสำนึกเสียนะ
- ทำไปได้อย่างไร - ฟังเขาก่อนสิ
เทพผู้ทรงพลานุภาพ
- อาจารย์เฉินซีมาถึงแล้ว - อาจารย์เฉินซี
ขออภัยที่มาช้า
คุณชายฮวากับเจียงเสี่ยวหยู ฝากฝังให้ข้า
เดินทางไปบ้านของจอมยุทธ์เจียง ในเจิ้นเจียง
(วิชาพิศวงไร้นาม)
ท่านพบเข็มพิษเล่มนี้ กับคัมภีร์วิชาพิศวงไร้นาม
ในบ้านจอมยุทธ์เจียงจริงหรือ
ถูกแล้ว
ข้าพบมันในห้องลับใต้ดิน ของบ้านตระกูลเจียง
อาจารย์เฉินซี เป็นประมุขพรรคเอ๋อเหมย
ผู้คนต่างนับหน้าถือตา
และไม่มีเรื่องโกรธแค้นใดๆ กับจอมยุทธ์เจียง
เราจึงไหว้วานให้ท่านช่วย
ท่านพูดถูก
ก่อนหน้านี้ ข้าคุมขังเถี่ยจ้านไว้จริง
แต่ใครๆ ก็รู้ ว่าเขาเป็นหนึ่งในสิบคนโฉด
ข้าบังเอิญพบเขาเข้า
เกรงว่าเขาจะเป็นภัยแก่ยุทธภพ
จึงได้คุมขังเขาไว้
ถือว่าผิดหรือ
เป็นเช่นนั้นจริงหรือ
แล้วเหตุใดท่านไม่เคยเอ่ยเรื่องนี้
อย่างที่ทุกท่านทราบ
พ่อข้าไม่ต้องการเป็นจุดเด่น
ท่านไม่ชอบโอ้อวด
แต่ท่านก็ทำคุณประโยชน์ แก่ผู้คนในยุทธภพไว้มากมาย
เจ้าเลยได้ทีอวดแทนสินะ
ก็ได้
เรื่องกักขังหน่วงเหนี่ยว ท่านอาจแถจนรอดไปได้
แต่ดูซิว่าเรื่องสังหารหมู่ จะแก้ตัวอย่างไร
คืนที่พายุเข้า
พ่อข้า...
พ่อข้าอยู่บ้านตระกูลต้วน ไม่ได้ออกไปไหน
ถ้าไม่เชื่อถามนายท่านต้วนก็ได้
ข้าจำได้แล้ว
คืนนั้นข้านึกครึ้ม
ชวนจอมยุทธ์เจียงเล่นหมากล้อมด้วยกัน
แล้วเมื่อวันที่หนึ่ง ที่วัดเทียนจิ้งล่ะ
วัดเทียนจิ้งไหน
วัดเต๋าร้างทางด้านตะวันตก
ท่านบอกข้าว่า ที่นั่นมีต้นไม้ที่มีใบสีแดง
แม่นางเถี่ยกับข้า เกือบถูกเถี่ยจ้านสังหารที่นั่น
เมื่อลองมาคิดดู
น่าจะเป็นท่านที่วางแผน ล่อเราไปวัดเทียนจิ้ง
ให้เถี่ยจ้านสังหารเรา
คุณชายฮวา เราสองคนมีมิตรภาพดีๆ ต่อกัน
ข้าจะฆ่าเจ้าไปทำไม
เพราะข้ารู้ว่าเถี่ยอู๋ชวง
ไม่มีเวลาฆ่าคนและนำเงินไปซ่อน
ต้องมีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง เหตุสังหารหมู่ชวงชือ
ทันทีที่ข้าเริ่มสืบเรื่องนี้
ท่านก็วางแผนฆ่าข้า
น่าขันเสียจริง
วันที่หนึ่งของเดือนนี้ ข้าไม่ได้ไปวัดเทียนจิ้ง
หรือทำอะไรที่เจ้ากล่าวหา
ที่ท่านพูดมา ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงนี่
ข้าเป็นพยานให้ได้
วันนั้นจอมยุทธ์เจียงอยู่ที่ บ้านตระกูลต้วน ไม่ได้ออกไปไหน
จอมยุทธ์เจียงเก็บตัวฝึกวิชา อยู่ในห้องจนค่ำ
จนนายท่านต้วน ให้ข้าไปเชิญมาทานมื้อค่ำ
จอมยุทธ์เจียงถึงได้ออกมาจากห้อง
ได้ยินแล้วใช่ไหม
พ่อข้าไม่มีอะไรปิดบัง ท่านบริสุทธิ์ใจ
ไม่จำเป็นต้องแก้ตัว เพราะคนอื่นพร้อมพิสูจน์ความจริงให้
เจียงเสี่ยวหยู
ฮวาอู๋ชเว
เจ้ายังมีอะไรจะพูดไหม
นึกไม่ถึงว่าจอมยุทธ์เจียง
จะปฏิเสธว่าไม่ได้ลวงข้า ไปที่วัดชานเมืองตะวันตก
โชคดีที่ข้าพบสิ่งอื่นในห้องท่าน
นี่คือกระดิ่งซานชิงที่ท่านใช้ ควบคุมราชสีห์คลั่ง เถี่ยจ้าน
วันนั้นตอนที่ตระกูลมู่หรง ค้นห้องจอมยุทธ์เจียง
เจียงเสี่ยวหยูบังเอิญพบมันเข้า
ข้าคิดว่าคนในบ้านตระกูลต้วน
ก็คงเห็นมันด้วยใช่หรือไม่
ใช่ วันนั้นข้าเห็น
เจียงเปี๋ยเฮ่อ
เรามีทั้งพยาน ทั้งหลักฐาน
ท่านมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม
หลักฐานที่เจ้าว่า
ต้องมีคนไปวางเอาไว้
เพื่อใส่ความข้าเป็นแน่
ยังดื้อด้านปฏิเสธอยู่อีก
ก็ได้ เช่นนั้นเรื่องวางยาเถี่ยจ้าน เราก็ใส่ร้ายท่านด้วยหรือ
บังอาจใส่ร้ายเราหรือ
เข็มสองเล่มนี้...
- ทุกท่านดูให้เต็มตา - เหมือนกันเปี๊ยบ
- เป๊ะเลย - ฝีมือเขา
- ฝีมือเขาจริงด้วย - ใช่จริงๆ
เจียงเปี๋ยเฮ่อ
ท่านมีอะไรจะพูดอีกไหม
ลูกทรพี
เจ้านี่เอง
- ท่านพ่อ ข้า... - ไหนบอกข้ามา
ข้า...
สมาชิกกองอารักขาติดอาวุธชวงชือ เจ้าเป็นคนฆ่าใช่ไหม
เจ้าใช้เถี่ยจ้านบังหน้า ทำชั่วอะไรไว้อีก
แล้วที่เถี่ยอู๋ชวงตาย ใช่ฝีมือเจ้าหรือไม่
ไหนจะเถี่ยจ้านอีก เจ้าวางยาพิษเขาด้วยหรือ
ขอรับ
ข้าทำเรื่องทั้งหมดนั่นเอง
ข้าอกตัญญู
ข้ารู้ว่าข้าผิด ข้า...
เจ้าบังอาจ
ทำสิ่งที่มิอาจให้อภัยได้อย่างไร
ทำไมกัน
เจ้าทำไปทำไม พูดมาสิ
ข้าทำไปเพื่อท่าน
หากเถี่ยอู๋ชวงตาย
ท่านก็จะได้เป็นจอมยุทธ์ อันดับหนึ่งในยุทธภพ
- ท่านพ่อ ท่านควร... - หุบปาก
เจ้าทำเรื่องชั่วช้าคณานับลับหลังข้า
รู้ไหมว่ามือเปื้อนเลือดไปเท่าไรแล้ว
เจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า
เจ้าไม่สมควรเป็นลูกข้าอีกต่อไป
- ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว - ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า
- ข้าไม่เคยมีลูก - อภัยให้ข้าด้วย
ท่านพ่อ อย่า
- เจ้า... - อย่านะขอรับ
ท่านพ่อ
ท่านพ่อ ไม่นะ
จอมยุทธ์เจียง
- จอมยุทธ์เจียง - จอมยุทธ์เจียง
- ช้าก่อน - อย่ามาห้ามข้า
ข้าเลี้ยงลูกให้เป็นคนดีไม่ได้
ข้าทำให้ชาวยุทธภพผิดหวัง
วันนี้ข้าต้องฆ่าเขาด้วยมือข้าเอง
นี่เป็นทางเดียวที่ข้าจะสู้หน้า คนที่ล่วงลับไปแล้วได้
จอมยุทธ์เจียง
เขาทำกรรมชั่วไว้ก็จริง แต่เขาก็ได้รับโทษแล้ว
สวรรค์เมตตาทุกสรรพสิ่ง
- ให้โอกาสเขาสำนึกตัวเถอะ - จอมยุทธ์เจียง
ให้โอกาสเขาเถอะ
เขายังเด็กนัก
ข้ากับเจ้า...
ขาดกันนับจากนี้
จากนี้ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวกับข้าอีกแล้ว
อย่าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีก
ไสหัวไป
ท่านพ่อ
เจียงเปี๋ยเฮ่อเจ้าเล่ห์จริงๆ
เราประมาทเขาเกินไป
เราทำถึงขนาดนี้แล้ว
นึกไม่ถึงเลยว่า เขาจะโยนความผิดให้ลูกชายหมด
ขนาดคนในหุบเขาคนโฉด ยังรู้ว่าสัตว์ไม่กินลูกตัวเอง
แล้วดูเขาสิ ปล่อยให้ลูกชายรับเคราะห์แทน
นอกจากจะล้างความผิดได้แล้ว
ผู้คนยังพากันสรรเสริญ ที่เห็นแก่ความถูกต้องก่อนครอบครัว
แต่คราวนี้เราก็กำจัด มือขวาของเขาไปได้
ข้าหวังว่าหลังจากนี้ เจียงเปี๋ยเฮ่อจะประพฤติตัวดีขึ้น
ข้าล่ะคาดไม่ถึงจริงๆ ฮวาอู๋ชเว ว่าเจ้าจะแสดงละครเก่ง
ถึงขนาดตบตาเจียงเปี๋ยเฮ่อได้
ข้าเรียนรู้จากเจ้าไงล่ะ
"อยู่กับคนพิการ ไม่ช้าก็พิการไปด้วย"
เยี่ยม
(บ้านตระกูลเจียง)
ท่านพ่อ
เหตุใดจึงโหดเหี้ยมเช่นนี้
ทำร้ายลูกในไส้ได้ลงคอ
อวี้หลาง
อย่าโทษข้าเลยที่ต้องโหดร้ายกับเจ้า
มันเป็นหนทางสุดท้าย
ข้าจำต้องทำเพราะไม่มีทางอื่นแล้ว
เจียงเสี่ยวหยู ฮวาอู๋ชเว
พวกเจ้าเล่นละครตบตาข้า
รวมหัวกันวางแผนเล่นงานข้า
หากข้า จางเปี๋ยเฮ่อ ไม่ได้แก้แค้น
ก็นับว่าเสียชาติเกิด
เจียงเสี่ยวหยู
ฮวาอู๋ชเว
ข้า เจียงอวี้หลาง ไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่
ท่านพ่อ
ท่านพ่อรู้ไหมว่าต้นสาลี่หน้าบ้านเรา
ออกผลเยอะทุกปีเลย
ข้ากินไม่เคยหมด
เลยต้องเอาไปให้เพื่อนบ้าน
แล้วต้นหอมหมื่นลี้ก็สูงขึ้นมากแล้ว
พอถึงฤดูใบไม้ร่วง
กลิ่นหอมของดอกไม้จะโชยไปทั่ว
ข้าจะเด็ดดอกไม้มา
นำมาบดเป็นผงทำน้ำแกง
อร่อยมากๆ เลยล่ะ
ดีจริงๆ
หลานเอ๋อร์ของพ่อโตแล้ว
พอเรากลับไปถึงบ้าน พ่อขอชิมอาหารฝีมือเจ้าหน่อยนะ
ท่านพ่อ
ก่อนไป ข้ายังมีเรื่องต้องทำ
คงจะเกี่ยวกับคุณชายฮวาใช่ไหม
พ่อดูออกว่าคุณชายฮวาพึงใจเจ้ามาก
แต่ข้ามีชายอื่นในใจแล้ว
แม่นางเถี่ย
พ่อเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
ดีขึ้นมากแล้ว
ข้าเก็บของเรียบร้อยแล้ว ตั้งใจจะพาท่านพ่อกลับบ้านพรุ่งนี้
เจ้าจะไปแล้วหรือ
พ่อข้าไม่ได้กลับบ้านมาสิบปี
จึงอยากกลับบ้านมาก
เจ้ากับพ่อไม่ได้พบกันมาสิบปี
คงมีเรื่องมากมายให้เล่าสู่กันฟัง
วันนี้ข้าถึงได้ขอให้ท่าน และเซียวฮื้อยี้มาพบข้าที่นี่
ข้ามีเรื่องจะบอกพวกท่าน
คุณชายฮวา
ข้าเคยเกลียดท่าน ถึงกับเคยใช้กระบี่แทงท่าน
แต่พอได้อยู่ด้วยกัน
ข้าจึงตระหนักว่าท่านเป็นคนดีมาก
ท่านดูแลข้าและเป็นห่วงข้าเสมอ
หากไม่ได้ท่านช่วย ข้าคงตายไปนานแล้ว
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
ข้าไม่เคยเจอใครดีกับข้าเหมือนท่าน
แต่ข้าอยากฆ่าชายที่เจ้ารัก
ที่ข้าดีกับเจ้า
ไม่ว่าจะเพราะความรู้สึกผิด หรือเพื่อชดใช้บางอย่าง
เจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก
ผู้ชายไม่ใช่พืชพันธุ์
และเราก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน
ข้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจของท่าน
ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
บางครั้งข้าก็นึกอยากเป็นผู้ชาย
จะได้เป็นสหายสนิทกับทั้งท่านและเขา
หากเป็นเช่นนั้นได้ บางทีเราสามคนอาจมีความสุขกว่านี้
แต่โชคชะตาเป็นสิ่งที่เราไม่อาจเลือก
ไม่หรอก
ฟังนะ
ตั้งแต่พวกท่านตกลงสงบศึกสามเดือน
เวลาพบเจอกัน ก็ไม่เขม่นใส่กันเหมือนก่อน
ข้าเชื่อว่าวันหนึ่ง
พวกท่านจะปล่อยวางความแค้น สงบศึก
และกลายมาเป็นมิตรแท้ของกันและกัน
ข้าก็หวังว่าจะมีวันนั้น
แต่เรื่องมันไม่ง่ายเช่นนั้น
เหมือนเราสองคนถูกเขาสูงกั้นขวาง
ตราบใดที่ยังมีความเกลียดชัง
เราก็ไม่อาจเป็นมิตรแท้
ความพยายามนำไปสู่ความสำเร็จ
แม้เป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยคมมีด วันหนึ่งเราก็จะปีนถึงยอด
แม้เป็นทะเลเพลิง สักวันเราก็จะข้ามไปได้
เจ้าต้องกลายเป็นคนกลาง ระหว่างความแค้นของเรา
ข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆ
อย่าพูดเช่นนั้นเลย
ข้าต่างหากที่คอยติดสอยห้อยตามท่าน
ข้าควรจะเป็นฝ่ายขอโทษ
ทำไมเจ้าสองคนเอาแต่ขอโทษกันไปมาเล่า
เจ้าทั้งคู่ยังเยาว์นัก แต่กลับทรมานเพราะความรัก
ไม่ช้าก็เร็ว พวกเจ้าจะได้รู้ว่า ยังมีอีกหลายอย่าง
ที่ทำให้ทุกข์ทรมานยิ่งกว่า
เหตุใดจึงเหมือนเขานัก
พ่อหนุ่มคนเขลา เจ้าชอบแม่นางคนนี้ไหม
หากเจ้าไม่พูดออกมา นางก็จะไม่รู้ว่าเจ้ารู้สึกเช่นไร
แม้เขาไม่พูดออกมา ข้าก็รู้ดี
เจ้าตรงไปตรงมายิ่งกว่าเขาเสียอีก
อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่ข้าเองก็ชอบผู้หญิงเช่นเจ้า
เจ้าชอบเขาหรือไม่
ไม่ใช่ว่าข้าไม่ชอบเขา แต่...
หมายความว่าเจ้าชอบเขา
ดี
ในเมื่อใจตรงกัน
ข้าจะเป็นพ่อสื่อให้
เจ้าทั้งคู่ควรแต่งงานกันวันนี้เลย
นี่ท่านล้อข้าเล่นหรือ
ข้าจะล้อเล่นได้อย่างไร
ดูที่นี่สิ
ทิวทัศน์งดงาม
ข้าคิดว่าที่แห่งนี้เหมาะสม ให้พวกเจ้าแต่งงานกันนัก
เอาสิ ไปคารวะฟ้าดิน
นี่คือช่วงเวลา ที่สุขที่สุดในชีวิตของเจ้า
ขอบคุณที่ท่านเมตตา
แต่ท่านกำลังบีบบังคับเรา
- เจ้าไม่ตกลงหรือ - ข้าไม่อาจตกลง
ข้ารู้
ไม่ใช่เจ้าไม่อยากแต่งกับนาง
แต่เจ้ากลัวว่านางจะไม่อยากแต่ง
นางไม่ได้ปฏิเสธสักคำ เหตุใดเจ้าถึงได้คิดมากนัก
บางสิ่งไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา
ดูก็รู้ว่าเจ้าชอบนางมาก
แต่เจ้าปฏิเสธการแต่งงานเพราะนาง
คนคลั่งรักอย่างเจ้า ทุกวันนี้หาได้ยากนัก
แม่นาง
ชายคนนี้เป็นคนดีมาก
หากไม่แต่งกับเขาแล้วจะแต่งกับใคร
ข้า...
แม้ข้าเพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพ แต่ก็มิได้อ่อนต่อโลก
ไม่เคยพบเห็นใคร บังคับให้ผู้อื่นแต่งงานกัน
พูดจาสามหาวนัก
คิดว่าข้าฆ่าเจ้าไม่ได้หรือไง
ท่านเป็นยอดฝีมือ
วรยุทธ์ข้าไม่อาจเทียบเทียม
แต่ไม่ว่าท่านจะวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด
ท่านก็บังคับเราไม่ได้
ข้าตกลง
แม่นางเถี่ย
นางตกลงแล้ว
- เจ้าล่ะ - ข้าไม่มีวันตกลง
นางตกลงแต่งงานกับเจ้าแล้ว เจ้ายังจะปฏิเสธทำไม
ข้าตัดสินใจแล้ว
หากท่านอยากฆ่าข้า ก็เชิญลงมือ
คุณชายฮวา ท่านอยากตายอยู่ที่นี่จริงหรือ
เจ้ายอมทรมานไปชั่วชีวิต แทนที่จะตอบตกลงเช่นนั้นหรือ
ใช่แล้ว
ข้ายอมทรมานไปชั่วชีวิต แทนที่จะตอบตกลง
ดีมาก
ข้าจะฆ่าเจ้าเสียตอนนี้
ดีกว่าให้เจ้าทรมานไปชั่วชีวิต
คุณชายฮวา
ท่านผู้อาวุโส หยุดก่อน
เขาปฏิเสธเพราะข้า
เขารู้ว่าข้าไม่ได้เต็มใจจะแต่ง
หากท่านอยากฆ่าใครสักคน ก็ฆ่าข้าเถอะ
พวกตระกูลเจียงนี่ดื้อรั้นนัก
เจ้าโง่กว่าพ่อของเจ้าเสียอีก
คิดดูให้ดีสิ
หากนางลังเลและไม่มีใจให้เจ้า
นางจะยอมตายแทนเจ้าไหม
ท่านผู้อาวุโส เขาไม่ใช่คนตระกูลเจียง
เขามีนามว่าฮวาอู๋ชเว
ไม่ใช่คนตระกูลเจียงหรือ
เช่นนั้นแล้ว การแต่งงานของเจ้า ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า
เขาไม่ใช่เจียงเสี่ยวหยู
ทำไมถึงได้ดูคล้ายนัก
ท่านบังคับให้เราแต่งงานกัน เพราะนึกว่าเขาคือเจียงเสี่ยวหยูหรือ
ข้าสงสารที่เห็นเจ้าสองคน ทรมานเพราะความรักก็จริง
แต่หากไม่ใช่เพราะเข้าใจผิด ว่าเขาคือเจียงเสี่ยวหยู
ข้าคงไม่เข้ามาสอด
ข้าแค่อยากช่วย
แต่ไม่นึกว่าจะจำคนผิดเสียได้
ท่านฟันเกี้ยวครอบมวยผมข้าขาด แล้วคิดจะเดินจากไปง่ายๆ หรือ
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจ
ข้าจะยอมรับสองกระบวนท่าจากเจ้า เจ้าจะได้หายโมโห
ต่อให้ท่านวรยุทธ์แก่กล้าปานใด
แต่กระบวนท่าเดียวจากข้า ท่านก็รับไม่ไหวแน่
ข้าบอกแล้วว่าจะทำให้เจ้าหายโมโห
ลงมือเลย
ขออภัยที่ล่วงเกิน
ท่านเป็นอะไรไหม
ท่านเป็นใคร
ถึงแก้วิชาฝ่ามือบุปผาต่อหยก ได้อย่างง่ายดาย
ตลอดชีวิตข้า
ข้าได้แต่นึกเสียดาย ที่ไม่เคยได้ลองวรยุทธ์ของวังบุปผา
ไม่นึกเลยว่า จะได้พบเจ้าที่นี่ในวันนี้
ท่านมีความแค้นต่อวังบุปผาหรือ
ข้ามีความแค้นฝังหุ่นต่อวังบุปผา
ข้าลับคมกระบี่มาสิบปี
เพื่อรอวันกำจัดวังบุปผาให้สิ้นซาก
ท่านคือเยี่ยนหนานเทียนหรือ
ใช่แล้ว ข้าคือเยี่ยนหนานเทียน
หากเป็นเช่นนั้น
ข้า ฮวาอู๋ชเว ศิษย์วังบุปผา ก็พร้อมจะสู้กับท่าน
ผู้อาวุโสเยี่ยน
ขอเวลาเราสักครู่ได้ไหม
ได้สิ
ขอบคุณ ผู้อาวุโส
คุณชายฮวา ท่านไปเถอะ
ท่านสู้เขาไม่ได้หรอก
การได้ประมือกับเยี่ยนหนานเทียน เป็นความฝันของผู้ฝึกวรยุทธ์ทุกคน
ข้าฝึกวิชาฝ่ามือบุปผาต่อหยก ถึงขั้นสูงสุดแล้ว
ข้าอาจไม่แพ้ก็ได้
ท่านรีบไปดีกว่า
ข้าจะหยุดเขาไว้ เขาไม่ทำร้ายข้าหรอก
แม่นางเถี่ย
ขอบคุณที่มีน้ำใจจะช่วยข้า
แต่ข้าไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง ข้าสู้เพื่อวังบุปผา
ทำไมท่านถึงได้ดื้อนัก
ไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลยหรือ
วังบุปผาเลี้ยงดูข้ามา
ข้าย่อมต้องสู้เพื่อวังบุปผา
ห่วงตัวเองสักครั้งไม่ได้หรืออย่างไร
หากข้ามัวแต่ห่วงตัวเอง
แล้วใครจะห่วงวังบุปผา และชื่อเสียงของท่านป้าทั้งสอง
ข้าไม่มีทางเลือก นอกจากต้องสู้
ฮวาอู๋ชเว
ความกล้าหาญของเจ้า ประทับใจข้ายิ่งนัก
ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร
นับว่าเจ้าได้ธำรงชื่อเสียง ของวังบุปผาเอาไว้
ขอบคุณท่าน
เจ้าชักกระบี่ออกมาแล้ว
รอช้าอยู่ไย
คุณชายฮวา
ไม่มีใครฆ่าสหายของข้าได้ทั้งนั้น
ท่านลุงเยี่ยน
เจียงเสี่ยวหยู
ท่านลุงเยี่ยน
ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ท่านลุงเยี่ยน
- ท่านหายดีแล้วหรือ - ใช่แล้ว
เจ้ารู้ไหมว่าฮวาอู๋ชเว มาจากวังบุปผา
ข้ารู้
แล้วเจ้ารู้ไหมว่าพ่อแม่ของเจ้า ถูกประมุขแห่งวังบุปผาฆ่า
ข้ารู้
ดี
เช่นนี้จงฆ่าเขาเสีย
- ข้าฆ่าเขาไม่ได้ - ทำไมเจ้าถึงใจอ่อน
เจ้าไม่อยากล้างแค้นให้พ่อแม่หรือ
ข้าตกลงกับฮวาอู๋ชเวไว้
อีกสามเดือน เราจะประลองจนตายกันไปข้าง
ก่อนจะถึงเวลานั้น ข้ายอมให้ท่านฆ่าเขาไม่ได้
และจะไม่ฉวยโอกาสตอนเขาบาดเจ็บ
สมแล้วที่เป็นลูกชายของน้องรอง
น้องชาย ลูกชายเจ้าเป็นวีรบุรุษโดยแท้
บัดนี้เจ้านอนตายตาหลับได้แล้ว
จริงสิ ถูเจียวเจียว หลี่ต้าจุ่ย และคนอื่นออกจากหุบเขาคนโฉดมาแล้ว
เจ้ารู้ไหม
- ข้ารู้ - ได้เจอพวกเขาหรือยัง
พวกเขาอยู่ที่ไหน
ท่านลุงเยี่ยน ไว้ชีวิตพวกเขาได้ไหม
ข้าจะไว้ชีวิตได้อย่างไร
จริงอยู่ที่พวกเขาเคยคิดทำร้ายท่าน
แต่ตอนนี้ท่านก็ปลอดภัยดีแล้วนี่
ท่านลุงเยี่ยน
หากพวกเขาหยุดทำชั่ว ท่านจะยอมไว้ชีวิตพวกเขาไหม
ก็ได้
ถือว่าเห็นแก่เจ้า
ตราบใดที่พวกเขาไม่ทำชั่วอีก ข้าจะยอมไว้ชีวิตพวกเขา
จริงหรือ
เยี่ยมเลย
ถ้าพวกเขารู้ ต้องดีใจมากแน่
รับรองไม่กล้าทำชั่วอีก
เอาล่ะ
ได้รู้ว่าเจ้าปลอดภัย ข้าก็สบายใจ
ข้าคงต้องไปก่อน
เจ้าอยากติดตามข้าไป หรืออยากท่องยุทธภพด้วยตัวเองล่ะ
หากได้ติดตามท่านลุงเยี่ยน ย่อมดีไม่น้อย
แต่หากมีท่านอยู่ใกล้ๆ
พวกคนชั่วคงเผ่นแน่บทันทีที่เห็นท่าน
แบบนั้นข้าคงเบื่อแย่
เจ้าทะเยอทะยานนัก
แต่มีเรื่องหนึ่ง ที่เกี่ยวพันกับเจ้าอยู่มาก
หลังทำธุระของเจ้าเสร็จแล้ว ไปหาข้าที่เจิ้นเจียง
ได้ ไว้พบกันที่เจิ้นเจียง
ทำไมเจ้ามาอยู่นี่ได้
เจ้าช่วยข้าไว้หรือ
ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใครล่ะ
ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า
ก่อนหน้านี้มีคนอยากฆ่าข้า
เจ้าก็ช่วยข้าไว้ไม่ใช่หรือ
เพราะข้าอยากฆ่าเจ้า ด้วยมือตัวเองต่างหาก
ไม่คิดว่าข้าก็อยากฆ่าเจ้า ด้วยมือข้าเองบ้างหรือไง
อย่าลืมล่ะ
อีกสามเดือน เราจะประลองกัน จนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง
ก่อนวันนั้นมาถึง
เราควรใช้ชีวิตให้เต็มที่
เหมือนทุกวันคือวันสุดท้าย
แม่นางเถี่ยเคยบอกข้าว่า
เซียวฮื้อยี้เป็นคนใจกว้าง และมองโลกในแง่ดี
รู้ไหมว่าถ้าเขาอยู่ตรงนี้ เขาจะทำอะไร
เขาคงจะพูดว่า
"ทำไมเราไม่ใช้ชีวิตให้มีความสุข ก่อนวันนั้นจะมาถึงล่ะ
เพราะไม่ว่าสุดท้ายใครจะมีชีวิตรอด
คนคนนั้นคงไม่มีวันยิ้มได้อีก"
ถ้าเป็นเจ้าคงพูดว่า
"ทำไมเราไม่ใช้ชีวิตให้มีความสุข
ก่อนวันนั้นจะมาถึงล่ะ"
นางพูดถูก
เอาล่ะ ไปกันเถอะ
หากอยู่ที่นี่นานอีกหน่อย มีคนเสียน้ำตาแน่
ส่งกันพันลี้ สุดท้ายก็ต้องจาก
คุณชายฮวา คุณชายเจียง
บอกลากันตรงนี้แล้วกัน
คุณชายฮวา
ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยชีวิตข้า
และขอบคุณที่ดูแลพวกเรามาตลอด
ท่านเถี่ยอย่าได้กล่าวเช่นนั้น
ข้าเพียงทำสิ่งที่ควรทำ
คุณชายฮวา ข้าจะไม่มีวันลืมความเมตตาของท่าน
เมื่อมีโอกาสข้าจะตอบแทน
เรื่องเล็กน้อย ไม่ได้ลำบากอะไร
ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก
เช่นนั้น พวกเราลาก่อน
เหอลู่ เหอชวง พาพวกเขาไปส่งที่บ้านเกิด
ไม่จำเป็น คุณชายฮวา
ให้พวกนางอารักขาเจ้า ข้าจะได้สบายใจ
อย่าปฏิเสธน้ำใจข้าเลย
ขอบคุณ คุณชายฮวา
ขอลาก่อน
รักษาตัวด้วย
เอานี่ไป
ถ้าเจ้าเจออันตรายให้เป่ามัน
เจ้าจะทำอะไรต่อ
ข้าจะไปหาท่านลุงเยี่ยนที่เจิ้นเจียง
เขาบอกว่า มีเรื่องที่ต้องบอกเกี่ยวกับข้า
ข้าเดาว่าเขาคงมีเบาะแส เรื่องเจียงฉิน
ก่อนเราจะประลองกัน ข้าต้องล้างแค้นให้พ่อแม่เสียก่อน
ข้าสงสัยมาตลอด
เรื่องความแค้นระหว่าง พ่อแม่เจ้ากับวังบุปผา
หากเจ้าไม่ติดขัดอะไร ข้าอยากไปกับเจ้าด้วย
ได้สิ ข้าจะติดขัดอะไร
ว่าแต่ พ่อของเจ้ามีนามว่าอะไรหรือ
พ่อข้าหรือ
ชายผู้มีนามระบือไปทั่วยุทธภพ
รูปงามที่สุดในใต้หล้าหาผู้ใดเปรียบ
เจียงเฟิง
"เจียงเฟิง" หรือ
ข้าเคยได้ยินมาว่า
เขาอ่อนโยน กิริยามารยาทงดงาม
ไม่มีหญิงใดในโลก ต้านทานรอยยิ้มเขาได้
เขาตายอย่างไรหรือ
คำบรรยายโดย: อธิชา แก้วสุขสมบัติ